Gedraaide boom - een project

Voor het eerst in mijn leven ga ik een boom schilderen. Met gedraaide stam en gele herfstbladeren. Als contra-object in een tekening.

Opmerking genoteerd op zaterdag 31 december 2016:
de boom moet nog geschilderd worden. Mijn inner ik  heeft dit al helemaal voor elkaar. De drager, een tekening op papier, hangt klaar. In mijn hoofd staat de boom al op de voorgrond van dit ruimtelijk kader

 

Opmerking genoteerd op zaterdag 7 januari 2017:
sjablonen boom liggen klaar.  Vooral de stam met gedraaid postuur is belangrijk. De boomknop gevormd door de bladeren aan takken, vormt meer een probleem. De vraag die ik mij zelf voorleg: hoe ga ik dit aan pakken. Iemand gaf mij als tip om eerst de totale vorm in het zwart op het papier te schilderen en daaroverheen met lichte verf de vorm en details er in aan te brengen. Maar mij lijkt uitgaan van een witte ondergrond beter.

Van Werkdagboek[aantekeningen] naar Columns.

Een van de Columns moet gaan over ouder wordende vrouwen die nog intelligent actief blijven. In elk beroep in elke richting, in elke tijd, in elk leven,  zijn er steeds vrouwen die hun nek blijven uitsteken ondanks ongeacht vrouwzijn & leeftijd.

19.11.16
Eigenlijk vind ik het van de zotte om over bovenstaand onderwerp te schrijven. Veel te beladen voor mijzelf. En ik weet er even geen zinnig woord over te zeggen. Uberhaupt het te hebben over de 'ouder wordende vrouw'. Hoezo? wat is dat belang? Leven gaat door. Mijn leven gaat door. Hoe dan ook ongeacht leeft mijn leven mij


Link naar inspiraties:

http://www.volkskrant.nl/magazine/acht-onmisbare-uitvindingen-door-vrouwen~a3494277/
http://www.volkskrant.nl/magazine/de-vrouw-die-boerinnen-emancipeerde~a4397385/

natuurgedichten en liefde

natuurgedichten schrijf ik net zo min als liefdesgedichten. Toch schrijf ik over natuur en over liefde. Beide kun je niet voorbijlopen zonder dat daar ook maar iets blijft haken. Een blad, de wind, het zoemen van een verdwaalde wesp tegen het glas van de ruit, een kus op je mond, een hand die even vluchtig je streelt, jijzelf die in overgave aanleunt tegen het grote sterke robuuste lichaam van je vriend, een tinteling in je buik als je een oude vriend ontmoet die je eigenlijk totaal vergeten was maar waar de ontmoeting iets van toen in je terugslaat. Een en al natuur een en al liefde.

En toch, ik schrijf geen natuurgedichten en ik schrijf niet over liefde.

Waar over schrijf ik eigenlijk?

dit is wel liefde.....