er ligt een blad ingebed

 Er ligt een blad ingebed in zand fijn gestampt geplet geconserveerd bijna vergaan. Is het triest een mensheid of is het aan zichzelf te wijten dat eenzaam en leed twee pijlers zijn is  je leven leed is leven leed is de pijn die jou drijft dwars daar doorheen te 

door te 

lopen

soms voel je je eenzaam in je kunst
je maakt 

wat in je woont wat

zich in je vastbijt

je tekent het stille

In de kamer van mijn muur

In de kamer van de muur sta jij in de kamer van je kooi

"in de kamer van je kooi sta je"

er ligt een knoop in mijn zakdoek

14.3.19 noteer ik op een vel gelinieerd papier;

propgeluid
vitragestilte

zakdoek

ingrediënten voor gedicht

op 13.3.19 noteer ik:

hoe lukt het mij om in al die Cano's te duiken van de goddelijke komedie. Ik lees. Herhaal wat ik lees. Maar het pakt mij niet. Het blijven woorden, taal.

verhaal.

Ik duik dan maar in de laatste Canto van de hel nr 33.
Want ik blijf te lang hangen aan het begin ik kom geen stap verder zo.
Wellicht via Canto 33 meteen door naar de Louteringsberg.

Herfst ligt tussen mij en het raam

[//: voorwoord //;
wachten. Altijd wachten. Ik wacht
elke dag is anders
jij ook //;]



g e d i c h t

Wachten

wachten er is, alleen wachten

koffer vullen vanuit de leegte

tussen mij het raam
de Herfst het licht samenbalt
wolken deze kalmte opbergen

tussen mij en buiten het raam tussen mij
en het wachten

schijnt de zon op rode Engelen
herfstbladeren.
Zonsondergang

in zakken lig ik aan het infuus

vloer schrobben

vandaag heb ik de vloer van mijn atelier geschrobt
met grote hoeveelheden water die ik met emmers tegelijk
over de grond leeg gooi gaat de bezem met kracht te keer
schuift al het overvloedig water van voor naar achter verspreid zich
over wat van het beton nog droog ligt

je valt

hoe kun je verdriet zo claimen dat die persoon
er alleen voor jou
terwijl anderen zij houden ook van hem
missen is nooit exclusief hoe kun
je een persoon zo toe eigenen
dat jij als een verkeerde berg
daar tussen staat een
muur waar soms een poort  op een kier
jou wel doorlaat

er ligt een houten plank over het ravijn
in het midden vermolmd
jij zakt hier doorheen, valt, suist,

ode aan de kastanje

zij vallen de kastanjes van zieke bomen aangetast door een bacterie zegt men . . . . . .

Tracing new items of "indefinable collection of attribute and other imperfection"

Tracing new items of "indefinable collection of attribute and other imperfection" _

©19 honderd en 2 duizend en nog wat 

Foto: compositie met foto 'stoel op ooitplek'



s   t   o   e   l       


met garen vastgenaaid aan het papier met spijkers in je hoofd geslagen
wat is hier zegbaar wat alleen een kronkel uit een stukje ooitplek

wijdarmig

wijdarmig breedsprakig heersers over het land wachters van eeuwen robuuste geweldenaars zij staan echt zij staan daar zij staan daar voortdurend breed als reuzen meerarmige wezens zich hoog boven het water uit toornend doorstaan zij wildplassers langs oevers keizers zijn het weerbarstige wezens tovenaars met kelken waar zij in spugen takken

Wit sneeuwlicht

'R o u t e . 6 ; 'Raam'

Dagen lang depressiegevoelens steeds ook als ik s'ochtends mijn kamer in loop walgde ik van al dat donkere die vlakke atmosfeer zich uitspreidend over mijn ongestofzuigde vloer waar vooral pindaschilletjes, die dunne bruine velletjes en broodkruimels vooral onder de stoel van A gemorste rijstkorrels uit de schillenmand gevallen uienschillen en aardappelschillen die omgekruld bijna uitgedroogd als harde stukjes huid naast afgeknipte teennagels en weggerolde bierdoppen naast gevallen paperclips en een enkele punaise tegelijk met kopspelden die soms overeind met de punt naar boven uitsteken waar ik met mijn blote voet boven opsta was daar vanochtend plotseling een omgekeerde ervaring van wit helder sneeuwlicht dat alles in geluk doopte tegelijk mij in diverse lagen van mijn leven sneeuwherinneringen tevoorschijn haalde waar ik diep tot aan mijn knieen in wegzakte waar ik mij in sprookjes waande met de liefdes in mijn leven ik meteen mij 'voel' - - - -

v e r z a d i g i n g

v e r z a d i g i n g  tot er geen enkel motief meer is dat verder werken noodzakelijk maakt 
werk ik door aan een tekening of tekst

de overlapping = essentieel

Gedraaide boom - een project

Voor het eerst in mijn leven ga ik een boom schilderen. Met gedraaide stam en gele herfstbladeren. Als contra-object in een tekening.

Opmerking genoteerd op zaterdag 31 december 2016:
de boom moet nog geschilderd worden. Mijn inner ik  heeft dit al helemaal voor elkaar. De drager, een tekening op papier, hangt klaar. In mijn hoofd staat de boom al op de voorgrond van dit ruimtelijk kader

 

Opmerking genoteerd op zaterdag 7 januari 2017:
sjablonen boom liggen klaar.  Vooral de stam met gedraaid postuur is belangrijk. De boomknop gevormd door de bladeren aan takken, vormt meer een probleem. De vraag die ik mij zelf voorleg: hoe ga ik dit aan pakken. Iemand gaf mij als tip om eerst de totale vorm in het zwart op het papier te schilderen en daaroverheen met lichte verf de vorm en details er in aan te brengen. Maar mij lijkt uitgaan van een witte ondergrond beter.

Van Werkdagboek[aantekeningen] naar Columns.

Een van de Columns moet gaan over ouder wordende vrouwen die nog intelligent actief blijven. In elk beroep in elke richting, in elke tijd, in elk leven,  zijn er steeds vrouwen die hun nek blijven uitsteken ondanks ongeacht vrouwzijn & leeftijd.

19.11.16
Eigenlijk vind ik het van de zotte om over bovenstaand onderwerp te schrijven. Veel te beladen voor mijzelf. En ik weet er even geen zinnig woord over te zeggen. Uberhaupt het te hebben over de 'ouder wordende vrouw'. Hoezo? wat is dat belang? Leven gaat door. Mijn leven gaat door. Hoe dan ook ongeacht leeft mijn leven mij


Link naar inspiraties:

http://www.volkskrant.nl/magazine/acht-onmisbare-uitvindingen-door-vrouwen~a3494277/
http://www.volkskrant.nl/magazine/de-vrouw-die-boerinnen-emancipeerde~a4397385/

natuurgedichten en liefde

natuurgedichten schrijf ik net zo min als liefdesgedichten. Toch schrijf ik over natuur en over liefde. Beide kun je niet voorbijlopen zonder dat daar ook maar iets blijft haken. Een blad, de wind, het zoemen van een verdwaalde wesp tegen het glas van de ruit, een kus op je mond, een hand die even vluchtig je streelt, jijzelf die in overgave aanleunt tegen het grote sterke robuuste lichaam van je vriend, een tinteling in je buik als je een oude vriend ontmoet die je eigenlijk totaal vergeten was maar waar de ontmoeting iets van toen in je terugslaat. Een en al natuur een en al liefde.

En toch, ik schrijf geen natuurgedichten en ik schrijf niet over liefde.

Waar over schrijf ik eigenlijk?

dit is wel liefde.....

wat betekent dat wanneer iemand zegt

ik handelde in opdracht van God God gaf mij opdracht, of God sprak tot mij. Wat moet ik mij daar bij voorstellen. Wat betekent het uberhaupt 'gek' zijn. Men weet niets men gist alsof alleen de hersenen het doen maar wat met de geest? dat ongrijpbare stukje mens dat bij je dood uitvliegt?

bomen zijn nog volop

beetje zon. Bomen zijn nog volop kaal
als in een winter kijk je dwars door dit net
van transparantie


radertjes van de natuur op weg
naar een lente die er al had
moeten zijn

geN.: in Brieven nr 162
11:14:15
30.03.16

Indefinable collection of attribute and other imperfection

Uit: 'gevonden voorwerpen' tegelijk tracing new items _ PART I _ maart 2016

1m2 = concept bij Theatertapas bleef verrassend goed staan

op foto: Richard Nobbe, Lea Theunissen (op rug), Marijke Hooghwinkel tijdens voorstelling 1m2 = concept bij Theatertapas op vrijdag 4 maart 2016 _ bleef verrassend goed overeind. Foto: Martijn Stadhouders.

 

 

1m2 = concept bleef overeind tijdens alle voorstellingen.

Echt lezen van gedichten

Wie leest er nog echt is de kop bij een artikel door Piet Gerbrandy in de Groene Amsterdammer, over Poëzie lezen, hoe doe je dat. Gerbrandy prikkelt mij altijd weer.

met ogen die zo ogen zijn dat al verbleekte krantenartikel steeds die ogen ogen ogen

.b.l.i.j.v.e.n.


o g e n   ben ik wolf  ben
ik ogen

de dag heeft zon
afgeschermd
door dichte luxaflex
stel ik mij voor
dat het midden in een zomer is
op de middag door de week
waar het stil is buiten
omdat  het

zindert

o g e n   ben ik wolf ben
ik ogen

staren mij aan
vanaf
de muur
zo doordringend blijven zij
mij aankijken elke dag
duik ik opnieuw
word ik één met die
ogen

ben ik wolf ben
ik ogen

gedicht©mtHg.HoogHwinkel_2016:

Opm.: "..... gedichten regel per regel zin na zin betekenis.....onlogische verbanden met elkaar verbinden....."

D A H L I A

D A H L I A
elke letter is kracht
zij schudt mij wakker
leven

geur     .g.e.u.r.

opgenomen in verzameling woorden van de dag genoteerd op dinsdag 2.2.16 
. betekenis zit in het woord